Toprak, sabrı öğretir; ağaç, zamanı; su ise emaneti… İnsanın tabiatla kurduğu ilişkinin dili, asırlardır bu üç kavram üzerinden şekillenir. Bugün, küresel iklim krizinin tam ortasında dururken asıl meselemiz, doğayı “korunacak bir nesne” olarak görmekten çok, onu emanet bilinciyle yaşatacak bir değer olarak kavrayabilmektir.
Devamını Gör..
Yokluğun çocuklarıydık ama yoksul değildik. Ailemiz, köyümüz ve okulumuz zengindi. Dostlarımız, soframız ve oyunlarımız da öyleydi. Ama her şeyden önce gönlümüz zengindi. Mahalle ve sokaklarımız cıvıl cıvıldı çünkü kuş seslerine karışan çocuk sesleri vardı ve biz vardık.
Devamını Gör..
Elindeki kitapları kapının yanına bırakırken ayakkabılarını çıkardı. Ayakkabılar yeniydi; o yüzden okulda top oynamıyor, arkadaşlarıyla koşturmuyordu bile. Çamur içinde kalan eski çizmelerini giyip plastik kovasını aldı ve bahçeye, babasının yanına gitti. Babasına gülümsedi; babası da aynı içtenlikle karşılık
Devamını Gör..
Kültür ve Turizm Bakanlığı çimon yapım sanatçısıyım. Hikâyem, çocukluğumun orman kokan günlerine uzanır. Annem, ormanda bulduğu ağaç parçalarını eline alır, onları birer çalgıya dönüştürürdü. O sesler, nefesler, ritimler… Müzik o günlerden itibaren benim için bir ilgi alanı değil, yaşamımın omurgası hâline geldi. Yıllar içinde eğitim aldım, farklı ustaların kapısını çaldım ama müzikle kurduğum bağ hiç değişmedi: Beni dönüştüren bir nefes, beni iyileştiren bir ses oldu.
Devamını Gör..
Bocce, görünürde basit bir hedef oyunu olsa da içinde ince bir strateji, sabır ve odaklanma barındıran zarif bir spordur. Oyuncu her atışında dengesini, kararını ve cesaretini ortaya koyar. Genellikle çizgileri belirlenmiş sahalarda oynansa da bocce, öğretmenin rehberliğiyle farklı fiziksel koşullara uyarlanabilen bir oyundur. Alanı birlikte tanımlamak, sınırları öğrencilerle kararlaştırmak ve kuralları zemine göre yeniden düzenlemek, oyunu başlatmak için çoğu zaman yeterlidir. Böylece bir okul avlusu, planlı bir öğretmen pratiğiyle kısa sürede öğrenmenin ve birlikte hareket etmenin mekânına dönüşür.
Devamını Gör..
Bir çocuğun parmak uçlarıyla yokladığı dünya aslında geleceğin haritasıdır. Bu harita görünmez mürekkeplerle çizilir: sevgi, güven, oyun, dil, beslenme, duygusal iklim, kültürel değerler… Çocuğun gelişimi, hayatın en ince titreşimlerinin, en saf umutlarının birleşimidir.
Devamını Gör..
Fındık mevsimi yaklaşırken hayatın meşgaleleri hiç bitmiyordu; üzücü olan, ayrılıkların yüz ölçümünün her geçen gün daha da büyümesiydi. Bir zamanlar mahallemde Tapucu Ali Amca, eşi Hayriye Teyze, babaannem Bahriye, dedem Pastacı Arif, Dilsiz Kemal Amca, onun kız kardeşi Bagiye Teyze, babamın dayıları Talip ve Hacı, babaannemin ablaları Asiye ve Fatma vardı… Yaşar Kemal’in dillere pelesenk olmuş sözü yüreğin tam ortasına düşüyordu: “O güzel insanlar, o güzel atlara binip gittiler…”
Devamını Gör..
“Kapı açıldığında her şey bir anda oldu olacak sandım. Oysa bu hanın iki kapılı olduğunu unutmuştum.”
Devamını Gör..
Sabah erkenden çıktığım yolda ilk durağım Sütüven Şelalesi olmuştu. Bir süre seyrettim, yer aldığı türküyü dinledim. Buraya gelmişken yokuşu da tırmanıp Hasanboğuldu’ya çıktım. Sessizliği ve hüznü içime çekip inişe geçtim.
Devamını Gör..
Konya geniş bir coğrafyaya uzanır. Haritadan bakınca sanki başını doğuya uzatmış bir kuşa benzer. Otuz bir ilçesini gezdiğinizde Anadolu’nun tüm doğal ve beşerî güzelliklerini âdeta bu şehre dağıttığını zannedersiniz.
Devamını Gör..
Tarihî kişiliği menkıbelerle iç içe anlatılan Yunus Emre, tasavvuf edebiyatı sahasında nevi şahsına münhasır büyüğümüzdür. ‘’Yunus’’ adının, kültürümüzü tanıyıp seven herkes için mutlaka karşılığı vardır. Şiirlerinde, her devrin okuyucusu / dinleyicisi kendini etkileyecek husus bulmuştur ve bulmaya devam edecektir.
Devamını Gör..
Günümüzde yaşam koşulları son derece hızlı değişmekte, dünün bazı doğruları bugün geçerliliğini yitirmektedir. Aynı durum çok yakında yarın için de geçerli olacaktır. Bugünün doğruları, yarının ihtiyaçlarını karşılamada eksik kalabilir.
Devamını Gör..
Takvim sayfaları uçuşmuş, tarih 1891 yılını gösteriyordu. Payitahta hazan mevsimi çökmüştü. Kız Kulesi’ni aceleci bir rüzgâr yalayıp geçmiş, Beşiktaş’taki asırlık çınarlar yapraklarını dökmüş, Galata Kulesi’nde kalbi sızlatan dizeler peyderpey yazılmış, Eyüp Camisi’nden gök kubbeye dualar yükselmiş, Hisar’dan saç diplerini sızlatan nağmeler süzülmüş, Boğaz’ın derin ve soğuk suları titremişti…
Devamını Gör..
Üç yıl kadar önce bir nar fidanı diktim bahçeye. Aslında, Behzat Mahallesi’ndeki eski pazar yerine gidip birkaç saksı sardunya alacaktım. Ama köşedeki yaşlı satıcı, elinde tuttuğu minik fidanı göstererek, “Abla,” dedi, “Nar bereket getirir. Tokat toprağında nar kolay tutar ama sabır ister.”
Devamını Gör..
Demir çubuklara sarılı asma, yaz güneşini süzen bir perde gibi bahçeye gölge düşürüyordu. O gölgenin altında, sedirde uykuya dalmış kızının saçlarını usulca okşayan Ayşe, küçük ayaklarını avuçlarına aldı.
Devamını Gör..
Bir kara tahta önündeyim, Seyrediyorum insanı, kaderin ince çizgisinde. Kiminin gözlerinde inci ışığı, Kiminin kalbinde uykusuz bir gece
Devamını Gör..
Bir esir kürekçi, gemisinde Nuh’un, İsrâfil’in sûrundaki nakışım ben. Bir garip Mecnun, Leylâ’sına meftûn Davut’un Calut’a attığı taşım ben.
Devamını Gör..
İnsanlığın yüzüne tutulmuş aynadır artık dünya; elleri cebinde, zamana direnen küçük bir çocuğun büyük gerçeği. Yeryüzünde yaşama hakkı yarım kalan bütün mazlumların sesi.
Devamını Gör..