BİR TOZ IŞIK

Bir kara tahta önündeyim,

Seyrediyorum insanı, kaderin ince çizgisinde.

Kiminin gözlerinde inci ışığı,

Kiminin kalbinde uykusuz bir gece.

Yankı yankı düşünceler,

Bir hayal kandil olmuş yanıyor içlerinde.

Gerçekleştirmeye bir adım kalmış,

Bir adım: sabırla, umutla...

 

Süzülemezsem zihinlerinin kıvrımlarına,

Korkusu sarıyor beni.

Yardım et ey sabrın sahibi.

 

Kara tahtanın karanlığında doğan günüm,

Her toz zerresine nur üfleyen nefes.

Kalemlerin kalbinde atan sabır,

Söze dönüşen rahmet, sessizliğe can.

 

Şimdi bak, bakışlar ahsen renklere bulanıyor,

Yeşeriyoruz birlikte, kök salıyoruz kelimelere.

Benim yüreğimden dökülen yağmur

Onların gözlerinde çiçek açtırıyor.

Bir deniz köpüğü gibi çoğalıyorum içlerinde.

Artık korkmuyorum ey yârmendim,

Çünkü biliyorum; beyaz bir köprü var aramızda

Kalpten kalbe uzanan...

 

Tükenmekten korkmayan beyazlığım,

Ellerde eriyip kalplerde çoğalan.

Her harfte yeniden başlayan hikâye,

Her silinişte yeniden doğan ses,

Bittikçe var olan ışık,

Kırıldıkça çoğalan bir tebeşir.

 

Suna POLAT - İstanbul