Eğitim; insana dair, kapsamlı ve pek çok değişkeni bulunan bir dönüşüm sürecidir. Her şeyden önce şunu kabul etmeliyiz: eğitim, teknik bilgi aktarımından ibaret değildir. Nitekim biz de öğrenciyi öğrenme sürecinin aktif ve anlam kuran öznesi olarak değerlendiriyoruz
Devamını Gör..
Ramazan ayında, Türkiye’nin dört bir yanındaki okullarda “Maarifin Kalbinde Ramazan” temasıyla yürütülen etkinlikler; okul atmosferini güçlendiren ve eğitim ortamına dair aidiyeti görünür kılan bir süreç olarak öğrenmeye dair yeniden düşünmemizi sağladı.
Devamını Gör..
“Rahmetle anılmak, ebediyyet budur amma, sessiz yaşadım, kim beni, nerden bilecektir?” diyerek dünyaya veda eden Âkif, aslında kendinin bu dünyada sıradan bir insan olduğu vurgusuna dikkat çekmiştir. Ancak Âkif günümüzde yetiştirilmesi hedeflenen aklı, kalbi ve zevki selim insanın en büyük örneklerinden biridir.
Devamını Gör..
Eğitim, çoğu zaman bir çocuğun zihnine dışarıdan bilgi yüklemek olarak algılansa da hakikatte bundan çok daha derin bir anlam taşır. Eğitim, çocuğun ruhunda ve fıtratında zaten var olan cevheri fark etmek, onu görünür kılmak ve gelişmesine imkân tanımaktır.
Devamını Gör..
Modern dünyada bize durmaksızın fısıldanan bir yalan var: Mutlu olmak zorundasın. Hata payı olmayan ilişkiler, kusursuz görünüşler, başarıyla taçlandırılmış hayatlar ve hiç bitmeyen bir huzur hâli…
Devamını Gör..
Her baharın bir habercisi vardır. Henüz kış tam çekilmemişken toprağı yarıp sessizce başını kaldıran bir çiçek gibi… Toprak hâlâ soğuğun izlerini taşırken, hasretle beklenen vuslatın ilk işareti olarak belirirler. Sanki uzun bir sessizliğin ardından doğa, kendi içinden yeni bir başlangıç doğurur.
Devamını Gör..
2016 yılında bir yatılı bölge ortaokuluna atandığımda aslında yabancısı olmadığım bir dünyanın içine yeniden girdim. Yurtlarda kalmış bir öğrenci olarak bu okulların taşıdığı dayanışmayı ve erken yaşta kazanılan sorumluluk bilincini yakından biliyordum.
Devamını Gör..
Öğretmenlik, dünyaya el uzatmaktır; bir kalbin titreyişine eşlik etmektir. Dünle bugünü yan yana koyup yarını daha güçlü adımlayabilmektir. Öğrenci, bazen bir çiçeğin tomurcuğu gibi kendi gölgesini ve rengini arar; senin işin o arayışı fark edebilmektir.
Devamını Gör..
Göle ilk gittiğim günleri hatırladıkça zihnimde hep aynı manzara belirir: Sessizliğin suyla konuştuğu bir sabah ve çocuk kalbimin içine yayılan bir huzur. Rüzgârın suyun üzerinde çizdiği ince halkaları hatırlarım, sanki öğretmenimizin sınıf defterine attığı imzalar gibi kıvrılırdı.
Devamını Gör..
Seminer haftasının ilk günüydü. Boğazımda gizlemeye çalıştığım ameliyatın taze yarasından ziyade içimde anlam veremediğim bir sızı vardı. Okulumun önünde durdum, gökyüzünde dalgalanan şanlı bayrağımıza baktım. O an kalbimde bir yangın, aklımda ise o gün açıklanacak olan biyopsi sonucumun korkusu hakimiyet kurmuştu. “Rabbim!” dedim sessizce, “Beni okulumdan, öğrencilerimden, mesleğimden ayırma.”
Devamını Gör..
Torosların arasında, Antalya’nın yükseklerinde yer alan Elmalı, geniş bir ovanın ortasında, dağların serin nefesiyle çevrili bir ilçedir. Elmalı’ya ilerlerken yol kıvrıldıkça manzara açılır, elma bahçeleri ovaya serpilir, uzaklarda sedir ormanları yükselir. Sabah saatlerinde sis, toprağın üzerinden ağır ağır çekilirken çatılarının kiremitleri ve bahçeleri birer birer ortaya çıkar. Hava berraktır, temizdir. Elmalı, ilk bakışta bile sakinliğini yansıtır.
Devamını Gör..
Kızkalesi’ne varmak, bir kıyıya değil de zamana yanaşmak gibidir. Yol, narenciye kokusunun içinden kıvrılır; Akdeniz’in ışığı gittikçe keskinleşir. Gündüzün ortasında bile sanki akşamın altın provası yapılır: Portakal bahçelerinin gölgeleri uzar, rüzgâr tuzla karışır, uzaklarda bir teknenin motor sesi bile bu geniş mavilikte daha ağır, daha derin duyulur. Sonra bir an gelir; deniz bütün parlaklığını tek bir noktada toplar ve tam karşıda, suyun üstünde durmuş bir taş cümle görünür: Kızkalesi.
Devamını Gör..
Her sabah aynı saatte evden çıkardı Hikmet. Aynı kapı, aynı sokak, aynı minibüs… Şoförün sağında, cam kenarındaki koltuk sanki yıllardır onu bekler gibiydi. Kimseye bir şey sormazdı, zaten söze fazla ihtiyacı yoktu. Konuşmak yerine bakmayı severdi. Camın ardından akan yüzler, aceleyle yürüyen bedenler, yarım kalmış bakışlar ona yetiyordu. Hayat, onun için hep camın öte yanında akardı.
Devamını Gör..
Murat, evin küçük penceresinin önünde uzun süredir ayakta duruyordu. Cam, dışarıdaki soğuğu saklayamıyor; dışarıdan sızan serinlik, çıplak ayak parmaklarını uyuşturuyordu. Yolun kıyısındaki kavakların arasından uzanan toprak yol bomboştu. Gözleri, uzakta belirecek bir hareketi yakalayabilmek için yorulana kadar o yola kilitlendi.
Devamını Gör..
Onunla karşılaştığımız ilk günü hâlâ bütün ayrıntılarıyla hatırlıyorum. Çünkü bazı anlar vardır: İnsanın belleğine değil, kaderine kazınır. İspanya’nın Huelva kentinde, rutubetli taş duvarların arasına sıkışmış bir hapishanedeydim.
Devamını Gör..
Karanlığa terk edilmiş bir göğün Yıldızsız gecelerine yazdım çocukluğumu Elimde imlasız bir hayat Yüzümde parçalanmış umudum Oysa gökkuşağı biriktirmeliydi düşlerim Tan yeri ağarırken, toprak kine uyandı Ben Hocalı’dan Elnare, düşüm kana bulandı
Devamını Gör..
Sen güneşsin çocuk Toprağa suya Dökül yukarıdan aşağıya Toprak yeşile Su maviye boyansın
Devamını Gör..
Pas tutmuş yüreğimi süpürüyor beyaz inci, beni bana gösteriyor; naif, suskun ve gizemli. İçimde doğan umudun ince yansıması, çıktığım yolun pusulası, varlığımın buğulu aynası.
Devamını Gör..
Gözlerim dalsa da hayale, düşe… İçimde bir uhde kalsa ne çıkar! Aldanmış olsam da bir tek gülüşe… Gönlümü hor görüp kırsa ne çıkar!
Devamını Gör..
Bir koku var havada… Genzi yakan, hafızayı uyandıran. Barutla karışmış kan, tarihin en hüzünlü kırmızısında ağır ağır parlar. Arıburnu’nda rüzgâr gençliği saklar, Kanlısırt’ta zaman diz çöker. Toprak üstüne düşeni bağrına basar;
Devamını Gör..